Nieuw adres Stichting Ruimtevaart (April 2018)

Helena van Doeverenplantsoen 3
2512 TP  Den Haag


Toccami Qua

Een handvol films van Albert Wulffers 

Donderdag 13 december 2018
Zaal open om 19:30 uur, aanvang voorstelling 20:30 uur
Entree € 5,00

Midden jaren tachtig van de vorige eeuw ontwikkelde de Haagse videowerkgroep Meatball samen met de NOS een project voor een reeks films waarin de stad ‘s-Gravenhage een onmiskenbare rol moest spelen. Tien mensen zonder filmmakerservaring, maar wel met een uitgesproken affiniteit met film werden uitgenodigd een voorstel in te dienen. Onder hen Albert Wulffers, die zodoende – na eerdere schuchtere schermutselingen op super8 en zwart-witvideo – in 1987 echt debuteerde met DOOR TRANEN UITGEWIST, een eigenzinnige omzwerving door de filmgeschiedenis, strikt genomen geen film, want gedraaid en uitgebracht op video en daarom toentertijd niet welkom op het International Film Festival Rotterdam, waar celluloid vandaag de dag een speld in de hooiberg is geworden. Naar de geest echter wel cinema en daarom nu bij Super B. De internationale première vond in 1988 plaats in Philadelphia en de film werd daar door een gedelegeerde van de BBC uitgeroepen tot de ‘meest interessante mislukking die hem ooit onder ogen was gekomen en waarvan hij er graag meer zou zien’. Hans Beerekamp (NRC) sprak van ‘onmiskenbaar Haags’.
 
Na dit debuut realiseerde Albert Wulffers vier films op celluloid (variërend in lengte van een kleine 2 tot 74 minuten) en verder een quasitelevisiereportage, een imaginaire film (MY DINNER WITH MIEK), enkele “films” die slechts tijdelijk hebben bestaan in de vermomming van theater of tentoonstelling en dan nog een vijftal onzichtbare films (EEN ERNSTIG ZEDENMISDRIJF en LEVEN, LIEFDES, LETTERS EN DE LUL VAN ERIC GILL, om er twee te noemen) die het stadium van scenario nooit hebben weten te ontgroeien. Naast DOOR TRANEN UITGEWIST en het denkbeeldige diner presenteert Super B drie van die vier films op celluloid. Allereerst een film geïnspireerd op het werk van Samuel Beckett, met daarin een optreden van Ko van den Bosch in de bouwput van het nieuwe Haagse Stadhuis. Vervolgens een parade van rokende en badende meisjes in een aan Romy Schneider opgedragen film. En tot slot het onomstotelijk bewijs van de juistheid van de door Jean-Luc Godard aan Fritz Lang ontleende stelling dat je voor film niet meer nodig hebt dan een ‘girl’ en een ‘gun’.
 
Het filmprogramma zal met gepaste welsprekendheid worden opgeluisterd door cineast Sander Blom, maker van OVER HET MET GEWEREN IN DE LUCHT VUREN en ATARAXIA, om twee van zijn films te noemen.

Met dank aan de gemeente Den Haag


Gilius van Bergeijk: Musica Derivata

Lezing met beeld en muziek 

Zondag 2 december 2018
Zaal open om 14.30 uur, aanvang 15.00 uur

Entree € 5,00 (alleen contant geld, pinnen is niet mogelijk)

Evenals in andere kunstvormen komt het hergebruik van bestaand materiaal ook veelvuldig in de muziek voor.
Van Bach tot Stravinsky en van Liszt tot Ives hebben componisten het werk van voorgangers geciteerd, geparodieerd, becommentarieerd etc.

Ook in jazz en popmuziek komen deze praktijken voor. 
Aan de hand van diverse voorbeelden, met name uit eigen werk, belicht Gilius van Bergeijk in dit programma het hoe en waarom van het fenomeen 'afgeleide muziek'.

Louis Andriessen: "Goede muziek gaat altijd over andere muziek"

Voorafgaand aan de lezing is er gelegenheid om de Ruimtevaart-tentoonstelling New Boots and... te bezoeken. De expositieruimte is open vanaf 14.00 uur.


NEW BOOTS AND...

Opening met Hoogtij #55 op vrijdag 30 november 2018 van 19 - 23 uur

Als je nieuwe schoenen hebt, wil je die graag laten zien. Draag je daar tweedehands kleding bij dan vallen ze extra op (vrij naar Ian Dury's 'New Boots and Panties!!' uit 1977).
 
Ruimtevaart is begin dit jaar verhuisd naar het voormalige schoolgebouw aan het Helena van Doeverenplantsoen. Op de bovenste verdieping zijn de oude klaslokalen nieuwe ateliers geworden. Met de groepstentoonstelling 'New Boots and…' in de expositieruimte op de begane grond tonen de kunstenaars hun recente werk.

Deelnemende kunstenaars: Judith van Bilderbeek, José de Bruin, José den Hartog, Henk Hubenet, Jolanda Jansen, Natasja van Kampen, Sanne Maes, Willem Marijs, Marjolein van der Meij, Tejo Philips, Maarten Schepers, Anna Sophie de Vries, Agnes de Wit, Albert Wulffers, Paul van der Zande en Paula van Zeggeren.
 
De tentoonstelling is te bezoeken op za 1 en zo 2 / za 8 en zo 9 / za 15 en zo 16 december van 14 - 17 uur, en op afspraak: 06-46433160.

Op zondag 2 december is er tevens Ruimtevaart Muziek: Musica Derivata, een lezing met beeld en muziek door componist Gilius van Bergeijk. Aanvang 15 uur.


Huib Emmer: Project Distant Star

Zondag 28 oktober 2018
Zaal open om 14.30 uur, aanvang 15.00 uur
Entree € 5,00 (alleen contant geld, pinnen is niet mogelijk)

Opening Ruimtevaart op de nieuwe locatie Helena van Doeverenplantsoen 3 door Joris Wijsmuller, fractievoorzitter van de Haagse Stadspartij en in de periode 2014 — 2018 Wethouder Stadsontwikkeling, Duurzaamheid, Wonen en Cultuur in Den Haag.

Componist Huib Emmer presenteert nieuw electronisch werk: Project Distant Star. De performance is geïnspireerd door Science Fiction en dan vooral de SF uit experimentele strips van Arzach via Harzak naar Arzak tot aan Harzack en terug! 

Emmer over hoe het begon: Ik kreeg visioenen voor een nieuw stuk door het lezen van strips van Moebius — de beroemde Franse striptekenaar — en dan met name de strips zonder tekst (o.a. Arzak). Deze strips zonder woorden komen wat mij betreft het dichtst bij de abstractie van muziek omdat een verhaal met een begin, midden en einde ontbreekt. De lezer brengt door pure associatie zelf een verband aan tussen de tekeningen; ook de ‘stilte’ van deze strips, de kleuren en het a-dynamische sprak me aan.

Huib Emmer begint met een toelichting op het stuk en aansluitend volgt de performance.

Vorige muzieklezingen bij Ruimtevaart:
Cornelis de Bondt: De Techniek van de Schoonheid
Werner Herbers: Robert Graettinger, I live above the timberline

Gert-Jan Blom: Raymond Scott's Electronic Dream Factory
Cristiano Melli: Love is Glue-Gluten: Stockhausen and Licht
Elan Sicroff: Thomas de Hartmann
Gilius van Bergeijk: Thelonious Sphere Monk
Gilius van Bergeijk: Muziek en electriciteit
Gilius van Bergeijk: Musica Povera

Met dank aan de Gemeente Den Haag


BENEFIETVOORSTELLING!

TRE STORIE PROIBITE

Tweede Paasdag, maandag 2 april
Zaal open om 14:30 uur, aanvang voorstelling 15:00 uur
Entree € 5,00

Zwaarwichtige verhalen
Zwitserse schoorsteenvegertjes, ondeugende meisjes, arbeiders in een steenbakkerij, herinneringen aan een Haagse speak-easy, oplichtende tl-buizen, The Fab Four en wat al niet meer. Aldus een beknopte bloemlezing van wat op en voor het witte doek de revue passeerde sinds Ruimtevaart Zaal Concordia betrok. Terwijl de voorbereidingen voor een nieuwe reeks enerverende voorstellingen in volle gang waren, werd Super B getroffen door een vanouds bekende bijbelse plaag: de huidige locatie moet begin april leeg worden opgeleverd.

Hoewel inmiddels nieuwe huisvestiging is gevonden aan het op een steenworp afstand gelegen Helena van Doeverenplantsoen, zal het nog de nodige voeten in de aarde hebben alvorens daar een filmzaal naar behoren zal zijn ingericht. Om het publiek iets mee te geven om deze cinefiele vastenperiode door te komen, organiseert Super B op tweede paasdag een afscheidsvoorstelling in Concordia. Op het programma staat een ten onrechte wat minder bekend juweel uit de nadagen van het Italiaanse neorealisme. In deze speelfilm komen de vrouwelijke protagonisten van drie afzonderlijke verboden verhalen uiteindelijk tezamen in een overbevolkt trappenhuis, met alle catastrofale gevolgen van dien.
De vertoning van deze aangrijpende raamvertelling heeft naast de emotionele ook een praktische kant, want het betreft hier tevens een benefietvoorstelling. De opbrengsten van kaartverkoop en bar zijn namelijk onontbeerlijk om de kosten te dekken van de verhuizing van de extreem zwaarwichtige 35-mm projector en van de al even ontilbare 35mm-speelfilms op celluloid. Een grote opkomst is dan ook zeer gewenst



GROUND FESTIVAL, THE HAGUE
ENGAGED ART IN INTERESTING TIMES!

WHEN: SATURDAY 17 MARCH 2018
14:00 – 01:00

LOCATIONS: RUIMTEVAART / GREYSPACE / PRINS 27
groundfestival.nl
groundfestival.nl/tickets
TICKETS € 20

PROGRAM RUIMTEVAART 15:00 – 24:00

21:30 – 22:30
THE REVOLUTION WILL NOT DIE WITH US? EPISODE lll YOU HAVE SEEN ME IN YOUR SLEEP
• PERFORMANCE RITUALISATION: MARIE CIVIKOV & VOIN DE VOIN
• RADIO EMISSIONS: ANDREW FREMONT-SMITH, NYC

POSTER EXPO ROYAL ACADEMY OF ART, THE HAGUE
STUDENTS PERSPECTIVES BASED ON THEME ORIENTED MODULE: WELCOME TO INTERESTING TIMES!
ANDREA VAN GELDER, GAVIN JONKMAN, ARDIL YALINKILIC, SOREN ROKX

DIGITAL MARRAKECH BEST OF / 120 MIN.
DIGITAL CINEMA AMONG NEW, EMERGING AND ESTABLISHED ARTISTS IN THE MENA REGION AND THE ARAB WORLD.
DIRECTOR AND CURATOR ABDELAZIZ TALEB


Home #2:

Uit de collectie van Flip Bool en Veronica Hekking

Dit is de tweede tentoonstelling bij Ruimtevaart met werk uit een kunstcollectie.
Home #1 was gewijd aan kunstwerken uit de collecties van bij Ruimtevaart aangesloten kunstenaars. Home #2 toont werk uit één particuliere collectie. 


Opening op zondag 11 februari 2018 van 15 - 18 uur,
om 16 uur toelichting door Flip Bool en Veronica Hekking.

De expositie is ook te bezoeken op: zondag 25 februari van 14 - 18 uur, vrijdag 9 maart met Hoogtij #52 van 19 - 23 uur en zondag 11 maart finissage van 14 - 18 uur uur met borrel.

In 2016 werd ons gevraagd om parallel aan de Amsterdamse fotografiebeurs Unseen in Huize Frankendael een tentoonstelling te presenteren met een keuze uit onze fotocollectie. Een verrassende vraag want wij beschouwden onszelf nooit als ‘collectioneurs’ in de gangbare zin van het woord. Gaandeweg verwierven wij als kunsthistoricus en historica in de loop van vijf decennia een schat aan artistieke objecten. Dat was eerder uit betrokkenheid, enthousiasme, soms uit vriendschap en vaak omdat wij ergens voor vielen.Die vraag deed ons met nieuwe ogen kijken naar onze verzameling.

Onze belangstelling beperkt zich niet tot de fotografie. Bij Ruimtevaart laten wij dan ook een heel andere keuze zien. Opnieuw rees de vraag of er een samenhang bestaat tussen de verschillende werken en zo ja welke. Dit leidde tot een selectie rond drie thema’s:

  • Sculpturale transformatie
  • Verschijnen en verdwijnen
  • De huid of het oppervlak

Natuurlijk kan geen kunstwerk zonder verschijningsvorm. Maar wij zijn vooral nieuwsgierig naar wat het beeld als geheim met zich meedraagt. De opgeroepen vragen vinden wij zeker zo belangrijk als het direct zichtbare.

Het thema ‘sculpturale transformatie’ komt aan bod in de etalage en in de hal door werken van Axel & Helena van der Kraan, Krijn Giezen en Rolf Engelen. De thema’s ‘verschijnen en verdwijnen’ en ‘de huid’ gaan in het kabinet een dialoog met elkaar aan. Hiervoor kozen we werk van Leon Adriaans, Katrien de Blauwer, Piet Dirkx, Nancy Haynes, Olphaert den Otter, Mark van Overeem, Anne van de Pals, Maarten Ploeg, Michael Raedecker, Tomas Rajlich, Machiel van Soest, Berend Strik en Michelle Stuart.

In de vitrines zijn werken te zien van Philip Akkerman, Barbara Bloom, Paul Bogaers, Raymond Meeks en Willem Popelier, die een conceptueler licht werpen op de laatste twee thema’s
.


Cornelis de Bondt: De Techniek van de Schoonheid

Zondag 28 januari 2018
Zaal open om 14.30 uur, aanvang lezing 15.00 uur
Entree € 5,00 (alleen contant geld, pinnen is niet mogelijk)

Vier jaar geleden heb ik al mijn werk teruggetrokken uit het publieke domein, theatraal vormgegeven door geënsceneerde acties in het Stedelijk Museum, het Concertgebouw en het Muziekgebouw aan ’t IJ in Amsterdam. Met deze daad wilde ik de basis leggen voor een onderzoek naar de juridische status van genoteerde muziek en daarmee naar de essentie van ons muzikale erfgoed. De acties waren onderdeel van een heruitvinding van mijn eigen muziekpraktijk, en zij waren uiteraard ingegeven door het zowel rancuneuze als onnozele kunstbeleid van de toenmalige Nederlandse regering en de slaafse uitvoerders ervan van de kunstinstituten. Het was tijd voor een grondige heroriëntering van mijn muziekpraktijk, van de betekenis van smaakschoonheidwaarheid en het artistieke ordeel in de kunst. De voordracht van 28 januari behelst een verslag van de stand van zaken van mijn zoektocht op dit moment.

Cornelis de Bondt: Den Haag, 1953
Opleiding: Koninklijk Conservatorium, Theorie en Compositie.
Compositiedocenten: Jan van Vlijmen en Louis Andriessen.

Docent Theorie sinds 1987 en compositie sinds 2006 [op KC].

Composities:
Bint [1979/80] voor Hoketus
- Cyclus Het Gebroken Oor [1981-96]een vijftal werken voor Het Schönberg EnsembleOrkest De VolhardingHoketusSlagwerkgroep Den HaagGerard Bouwhuis.
De Tragische Handeling [1991] voor Ensemble LOOS.
- Cyclus Bloed [1997-2002] voor Het Nederlands Blazers Ensemble, het Hilliard Ensemble en Radio Filharmonisch Orkest en Groot Omroepkoor.
Gran Sinfonia [2010] voor ResidentieOrkest.
Das Lebewohl [2012] voor Radio Filharmonisch Orkest.

Vorige muzieklezingen bij Ruimtevaart:
Werner Herbers: Robert Graettinger, I live above the timberline

Gert-Jan Blom: Raymond Scott's Electronic Dream Factory
Cristiano Melli: Love is Glue-Gluten: Stockhausen and Licht
Elan Sicroff: Thomas de Hartmann
Gilius van Bergeijk: Thelonious Sphere Monk
Gilius van Bergeijk: Muziek en electriciteit
Gilius van Bergeijk: Musica Povera


Met dank aan de Gemeente Den Haag


DANCE IN THE LIGHT 

Donderdag 21 december 2017
Zaal open om 19.30 uur, aanvang voorstelling 20.30 uur
Entree € 5,00

Rond 1967 kwam er een noviteit op de markt die de horeca nieuw leven zou inblazen. Aan kroegbazen en uitbaters van restaurants werd een verdubbeling van inkomsten in het vooruitzicht gesteld die het gevolg zou zijn van de toenemende cliëntèle en daarmee samenhangende baromzet en dan ook nog eens een te verwachten wedloop op de jukebox. Wat was dat wondermiddel dan wel? De PhonoVue, een huisbioscoopje in de vorm van een doos met een doorzichtscherm waarop smalfilmpjes konden worden geprojecteerd die werden aangestuurd door singletjes die voorradig waren in de jukebox. Geen clips zoals we die nu kennen, maar dansfilmpjes, nu eens ronduit oubollig en dan weer aanstekelijk of pikant,maar sowieso altijd in ongeëvenaard Technicolor®. Super B vertoont twaalf van die publiekstrekkers in een reconstructie die het best valt te omschrijven als een levende jukebox.
In dezelfde tijd dat die filmpjes werden opgenomen waarin gedanst wordt dat het een aard heeft, maakte Willem Marijs furore met zijn 100.000 VOLT SHOW, een spektakel met tl-buizen dat dermate de aandacht wist te trekken dat hij werd uitgenodigd voor een televisie-extravaganza te Montreux waar ook de Rolling Stones hun opwachting zouden maken. Een per abuis naar de organisatoren van dat evenement toegezonden recensie die zachtjes uitgedrukt nogal negatief van toon was, leidde er echter op het laatste moment toe dat de stekker eruit werd getrokken, maar nu vijftig jaar na dato neemt Willem Marijs revanche met een optreden met tl-buizen en 78-toerenplaten waarbij Piet Mondriaan graag uit zijn bol zou hebben willen gaan.
Mondriaan zou  trouwens ook best content geweest zijn met WOOGIE WOOGIE, een lichtkunstwerk van Willem Marijs in de etalage van Ruimtevaart, dat moeiteloos de vieze nasmaak weet weg te spoelen van al dat schots en scheve plakplastic in primaire kleuren waardoor de  stad het afgelopen jaar geteisterd werd. Twee lichtobjecten van dezelfde maker, waarvan een is opgebouwd uit tl-buizen van Chinese makelij, completeren het geheel.  
Gezien dit programma-aanbod verwacht Super B een ongekende opkomst.

Het programma is samengesteld door Henk Hubenet, Barney de Krijger, Willem Marijs, Albert Wulffers en José de Bruin.

Met dank aan de Gemeente Den Haag


RAF#5: Willem Marijs
WOOGIE WOOGIE

Ruimtevaart presenteert de vijfde RAF, Ruimtevaart Art Fair, een kleine en intieme kunstbeurs met één expositiestand met daarin het werk van één kunstenaar.
RAF#5: Willem Marijs

De expositie is geopend tijdens Hoogtij #51 op vrijdag 1 december van 19 tot 23 uur. 
Tevens is de expositie op afspraak te bezoeken (Maarten Schepers 06-46433160 /
Willem Marijs 06-18470470). De etalage aan de straatkant is dagelijks te bezichtigen.

Begin dit jaar werd de viering van het honderdjarig bestaan van de Nederlandse kunstbeweging
De Stijl feestelijk ingeluid met het aansnijden van een gigantische taart in het Stadhuis. In deze taart
was 200 kilo marsepein en 150 liter slagroom verwerkt.

Aan het eind van dit jaar luidt de Haagse beeldend kunstenaar Willem Marijs deze viering  feestelijk uit
met de presentatie van WOOGIE WOOGIE in de vitrine van Ruimtevaart. Een lichtkunstwerk waarin zestien TL buizen met verschillende kleuren zijn verwerkt.

In de tentoonstellingsruimte RAF#5 zijn recente lichtobjecten te zien.

NB: Zet de volgende datum alvast in uw agenda! Op donderdagavond 7 december verzorgt Willem Marijs bij SUPER B een programma onder de titel DANSEN MAAR.
Meer informatie volgt binnenkort!

 


BOUWEN

Donderdag 23 november 2017
Zaal open om 19.30 uur, aanvang voorstelling 20.30 uur
Entree € 5,00

Van de wieg tot het graf beweegt een mens zich bouwwerk in en bouwwerk uit: van kraamkliniek naar school en naar fabriek of kantoor en steeds weer naar de eigen woning. Van de 24 uur die een etmaal telt, bevindt hij of zij zich gemiddeld 20 uur in één of ander gebouw, vooropgesteld dat dat er staat.

In het filmprogramma BOUWEN is te zien hoe het er in Europa voorstond tijdens de naweeën van de Tweede Wereldoorlog met alleen al een tekort van 14.000.000 woningen. En dan moest er ook nog gewerkt en gerecreëerd worden. Allereerst zochten mensen hun toevlucht in iedere bouwval die maar gekraakt kon worden, terwijl van hogerhand plannen werden bedacht vreugdeloze steegjes om te toveren in door brede autowegen omgeven voetgangersparadijzen.

Aan materialen als baksteen was een enorme behoefte, zodat de fabricage daarvan zich in hoog tempo ontwikkelde van ambachtelijk tot industrieel. Verder experimenteerde men door hoogbouw niet langer laag voor laag op te stapelen, maar deze pneumatisch vanaf de grond omhoog te duwen. Een dak boven het hoofd voor 20 uur per etmaal, dat was de inzet van de wederopbouw. En dat zo snel mogelijk.

Eric Vreedenburgh (Archipel ontwerpers) – architect van de Baljurk, projecten bij de Scheveningse haven en nu aan de slag met de Toren van Oud –  zal onder de titel ACHTER DE SPIEGEL zijn licht laten schijnen over de relatie tussen film en architectuur. Festivals en symposia die zich over die symbiose buigen, komen al snel op de proppen met cinematografische hoogtepunten als Metropolis, Le Mépris (met hoofdrollen voor Brigitte Bardot èn de villa Casa Malaparte), Playtime, Bladerunner en The belly of an architect, maar is dat de enige manier om die relatie aan een onderzoek te onderwerpen? Wanneer architectuur gedefinieerd kan worden als datgene dat overblijft zodra muren, vloeren en daken zijn weggehaald, dan is een vergelijking mogelijk met cinema zonder beelden: mentale constructies die ordenen en tegelijk onderdeel uitmaken van die ordening. Zou dit een ander licht kunnen werpen op die onderlinge verhouding? En op de mens?

Het programma is samengesteld door Henk Hubenet, Barney de Krijger, Willem Marijs, Albert Wulffers en José de Bruin.

Met dank aan de Gemeente Den Haag

 


Robert Graettinger: I live above the timberline
Een portret in woorden, beelden en muziek door Werner Herbers

Zondag 29 oktober 2017
Zaal open om 14.30 uur, aanvang lezing 15.00 uur

Entree € 5,00 (alleen contant geld, pinnen is niet mogelijk)

Na de lezing van Elan Sicroff over de componist Thomas de Hartmann en Gert-Jan Blom over Raymond Scott komt nu Werner Herbers bij stichting Ruimtevaart met een programma over Robert Graettinger. De derde lezing over componisten die in de vergetelheid dreigden te raken.

Een fascinerend verhaal over een vergeten jazzcomponist/arrangeur (velen vroegen zich af of het wel jazz was), waarover de meningen sterk uiteenliepen: “A lot of those chords hurt your teeth, especially the fillings”, zei trombonist Bill Russo. Bandleider Stan Kenton meende: “His music is great. I know its great. No doubt in my mind!” Het toonaangevende jazztijdschrift Downbeat oordeelde: “If you’ve got tough ears and constitution, I can promise you an adventure in new sounds you will never forget...” Hij overleed op vrijwel dezelfde leeftijd als Charlie Parker en W.A.Mozart: een genie dus!

Werner Herbers was 35 jaar lang solo-hoboïst van het Koninklijk Concertgebouworkest en werkte als solist samen met dirigenten als Haitink, Harnoncourt, Chailly, Berio, Macal, Vonk, De Waart, Leitner, Albrecht en Van Otterloo. Na zijn studie hobo, piano en orkestdirectie aan het Amsterdamse Muzieklyceum (1960/65) werkte Herbers bij verschillende omroeporkesten en het Rotterdams Philharmonisch tot zijn benoeming bij het Koninklijk Concertgebouworkest. Herbers was van 1962 tot 1988 hoboïst en mede-artistiek leider van het Nederlands Blazersensemble, waarmee hij vele opnamen en tournees over de hele wereld maakte. Na het uiteenvallen van het oorspronkelijke NBE, richtte hij de Ebony Band op, een groep die zich heeft toegelegd op het herontdekken en uitvoeren van onbekende, vergeten of verloren gewaande muziek uit de eerste helft van de 20ste eeuw.

Niet alleen de klassieke muziek van de 20ste eeuw, ook jazzmuziek speelt in Herbers’ muzikale leven een grote rol. Hij haalde verlorengewaande partituren van Amerikaanse arrangeurs/componisten zoals Robert Graettinger, Pete Rugolo, Franklyn Marks, Claude Thornhill, George Handy en Johnny Carisi weer boven water en voerde deze uit met de Ebony Big Band en met het Metropole Orkest. Ook trad hij op als (hobo)solist met o.a. het Jazz Orchestra of the Concertgebouw. In oktober 2009 leidde hij twee concerten van een Stan Kenton Alumni Band tijdens het festival van het Los Angeles Jazz Institute.

Vorige muzieklezingen bij Ruimtevaart:
Gert-Jan Blom: Raymond Scott's Electronic Dream Factory
Cristiano Melli: Love is Glue-Gluten: Stockhausen and Licht
Elan Sicroff: Thomas de Hartmann
Gilius van Bergeijk: Thelonious Sphere Monk
Gilius van Bergeijk: Muziek en electriciteit
Gilius van Bergeijk: Musica Povera


Met dank aan de Gemeente Den Haag


RAF#4: Sanne Maes
Lost Identity

Ruimtevaart presenteert de vierde RAF, Ruimtevaart Art Fair, een kleine en intieme kunstbeurs met één expositiestand met daarin het werk van één kunstenaar.
RAF#4: Sanne Maes

Opening zondag 10 september 2017 van 16 tot 19 uur.
De expositie is geopend tijdens Hoogtij op vrijdag 29 september van 19 tot 23 uur. 
Tevens op zaterdag 30 september en zondag 1 oktober van 13 tot 18 uur, en tot 1 oktober op afspraak te bezoeken (Maarten Schepers 06-46433160 / Sanne Maes 06-24735728). De etalage aan de straatkant is dagelijks te bezichtigen.

Lost identity, een expositie met een nieuwe serie videoportretten op computer en tv-schermen; portretten half verborgen achter op Rorschach geïnspireerde inktvlekken. De Rorschach-inktvlekkenmethode is een psychologische test om de persoonlijkheid van een individu te beoordelen. De test is gebaseerd op de menselijke neiging interpretaties en gevoelens te projecteren op, in dit geval, inktvlekken.
De persoon in de video is half verborgen, de identiteit is moeilijk meer vast te stellen. De persoon beweegt langzaam, opgesloten in een zich alsmaar herhalende beweging. Dit alles speelt zich af op computer en tv-schermen, media die een grote invloed hebben op ons dagelijks leven.

Lost identity, an exhibition with work from Sanne Maes
Lost identity is a new series of video portraits on computer and television screens; Portraits half hidden behind Rorschach-inspired inkblots. The Rorschach inkblot test is a psychological test to assess the personality of an individual, it involves the evaluation of a subjects response to ambiguous inkblots. The test is based on the human tendency to project interpretations and feelings on, in this case, inkblots.
The person in the video is half hidden, the identity is hard to determine. The person moves slowly, trapped in an increasingly repetitive movement. All this plays down on computer and television screens, media that have a major impact on our daily lives.


RAF#3: Natasja van Kampen

Festival HOLAA

Met HOLAA presenteert Ruimtevaart de derde RAF, Ruimtevaart Art Fair, een kleine en intieme kunstbeurs met één expositiestand met daarin het werk van één kunstenaar.

Opening vrijdag 7 juli van 19 tot 23 uur

De tentoonstelling is nog op zaterdag 8 en zondag 9 juli van 14 tot 17 uur en op afspraak te bezoeken. De etalage aan de straatkant is dagelijks te bezichtigen.

Als je uitgaat van een gegeven ruimte waarin een werk tot stand kan komen en je gebruikt maar een zeer beperkt deel van die ruimte, dan is dat een keuze. Het deel van de ruimte dat ik niet gebruik, is net zo belangrijk als de ruimte die ik wel gebruik. De ruimte die ik gebruik is zeer beperkt, haast claustrofobisch. Ik kan me naar voren en naar achteren bewegen, maar niet opzij. Ik loop de beperkte ruimte in, maar ik kom er al snel achter dat die ruimte wordt begrenst door een lijn. Ik kan de – eveneens beperkte – ruimte achter de lijn zien en voelen, maar ik kan er niet heen. Als ik opzij kijk om te zoeken naar een weg om de lijn heen kom ik er achter dat de lijn eindeloos doorloopt in beide richtingen. Dat deze lijn een virtuele lijn is doet daar niks aan af. Dat de lijn in dit geval wordt uitgebeeld door een goud beschilderd prikkeldraad, maakt de lijn een politieke lijn in een politieke ruimte.


Raymond Scott's Electronic Dream Factory

Lezing door Gert-Jan Blom

Zondag 9 april 2017
Zaal open om 14.30 uur, aanvang lezing 15.00 uur
Entree € 5,00

Raymond Scott (1908-1994) was een Amerikaanse componist, pianist, Bandleader en, bovenal, uitvinder.

Een wijdverbreid misverstand is dat Scott componist was van tekenfilmmuziek. Dat was hij niet! Zijn composities (met hun merkwaardige titels) warden gretig geciteerd in Warner Bros cartoons door de keizer van de cartoon muziek, Carl W. Stalling.

In de jaren 30 had Scott een zeer populair sextet genaamd het Raymond Scott Quintette, simpelweg omdat hij niet wilde dat mensen aan sex dachten bij het zien van zijn band.
Zijn grote hits waren “Powerhouse,” “The Toy Trumpet” en “Boy Scout in Switzerland.”
In de jaren ’40 tourde hij met een bigband door Amerika en in de jaren ’50 werd hij de orkestleider van het populaire tv programma “Your Hitparade.”

Gaandeweg kwam Scott echter tot de conclusie dat een mens niet zou moeten hoeven componeren en kreeg de uitvinder in hem de overhand. Met het royale salaris dat hij genoot bij Your Hitparade bekostigde hij een complete elektronische muziekstudio en begon hij aan de ontwikkeling van een componeermachine. Deze zoektocht zou enkele decennia duren en hem uiteindelijk vele miljoenen kosten maar het resultaat was een machine genaamd het Electronium. Het Electronium had geen klavier dus er kon geen bestaande muziek op worden gespeeld. In 1970 trekt een krantenartikel over Scott en zijn machine de aandacht van Motown-oprichter en directeur Berry Gordy. Na een bezoek aan Scott’s studio bestelt Gordy een ‘Motown Electronium’ bij hem, hetgeen Scott uiteindelijk een nieuwe baan oplevert bij Motown in Los Angeles als director of research and development. De visionaire Gordy zag in het Electronium de toekomst van de Dance-muziek.

Bassist Gert-Jan Blom (1956) is de oprichter van het orkest Boulevard of Broken Dreams (1981-1984) en documentair orkest The Beau Hunks (1998-2000). Sinds 2002 is hij producer voor het Metropole Orkest. Daarnaast is hij producer van diverse cd’s voor het Basta label.
Blom zal in zijn lezing vooral ingaan op het belang van Raymond Scott’s uitvindingen en de diverse toepassingen van zijn, door het Electronium gegenereerde, elektronische muziek. Dit alles in het kader van het binnenkort bij Basta te verschijnen album “Three Willow Park – Electronic Music from Inner Space 1961-1971”.


Yeah! Yeah! Yeah! Hier is Super B!

Donderdag 30 maart 2017
Zaal open om 19.30 uur, aanvang voorstelling 20.30 uur
Entree € 5,00

Elke verzamelaar en elk filmmuseum kent ze wel: de zure films, de rode en de incomplete films. In dat laatste geval is er veelal vanwege commercie of censuur in de film geknipt, maar soms is er ook doodgewoon sprake van één of meer in het ongerede geraakte filmrollen. Filmmusea steken dan de koppen bij elkaar om een film te reconstrueren uit her en der over de wereld verspreide fragmenten.
Super B pakt dat anders aan: één zo’n gemankeerde film – waarvan pakweg tweederde voorhanden is – zal in volle glorie worden hersteld. Niet door op zoek te gaan naar de vermiste stukken en die weer in te monteren, maar door die hiaten op te vullen met ter plekke over het voetlicht te brengen remakes van de originele zang, dans en sketches.
Zou Super B niet beter moeten weten? Want zeg mij: waarom al dat gezwoeg tot iedereen er hondsmoe bij neervalt? Dat gaat hierom: Super B verheugt zich er bij voorbaat al op om na afloop van de voorstelling het publiek luidkeels te horen zingen: “You know I feel alright.”
Het draait in deze rolprent om de wederwaardigheden van een popgroep die in de jaren zestig furore maakte. Bijgestaan door vader Stiefbeen stoeit het beroemde viertal zich op beschaafd anarchistische wijze een weg door Londen dat in die tijd nog zwart-wit kleurde en uitsluitend bevolkt leek door bobbies en schreeuwende meisjes. Naast de meeslepende muziek en de daverende slapstick bevat de film ook een scène onvervalste ‘direct cinema’ met daarin een hoofdrol voor de veelgeringde drummer.

Het programma is samengesteld door Henk Hubenet, Barney de Krijger, Willem Marijs, Albert Wulffers en José de Bruin.


RAF#2: José de Bruin

Time present in time past

Hoogtij #48

 

Met Hoogtij presenteert Ruimtevaart de tweede RAF, Ruimtevaart Art Fair, een kleine en intieme kunstbeurs met één expositiestand met daarin het werk van één kunstenaar.
RAF#2: Time present in time pastwerk van José de Bruin.

Opening vrijdag 10 maart van 19 tot 23 uur
De tentoonstelling is nog op vrijdag 17 en vrijdag 24 maart van 14 tot 17 uur en op afspraak te bezoeken. De etalage aan de straatkant is dagelijks te bezichtigen.

Time present in time past

Waarom ben je altijd daar waar je niet bent? En is dat gevoel van onbehagen niet vaak een drijfveer naar elders te vertrekken om daar geborgenheid te zoeken of wellicht zelfs wel vergetelheid? En kan dat elders ook vroeger of later betekenen? T.S. Eliot beweerde immers dat zowel verleden als heden en ook toekomst eeuwigdurend zijn en zij elkaar derhalve niet aflossen. Wat geweest zou hebben kunnen zijn of wat geweest is (en misschien ook wat al dan niet nog komen gaat), treft elkaar in het heden, of het nu gezien is of onopgemerkt is gebleven.

Zo heeft José de Bruin haar elders, zowel qua plaats als qua tijd, in de bossen in Duitsland waar zij in haar jonge jaren vakantie vierde. Daar staan bomen die er staan omdat zij door haar bekeken willen worden. Niet in een beladen woud à la Anselm Kiefer of in een pretpark à la Walt Disney, maar in een bos waar het noch dag noch nacht is en waar zij zich geborgen kan voelen, terwijl het er toch ook spannend en soms zelfs angstig of onheilspellend is. Van tussen de bomen die over haar waken, duikt beloftevol een hert op, als het tenminste niet de amazone van Magritte is, of een éénhoorn. Haar losgeknoopte haren wapperen rond haar gezicht dat kleurt van opwinding en van het koude briesje dat de herfstwarmte verdrijft. Ja, want het is herfst, het jaargetijde dat volgens John Donne zoveel gratie heeft dat lente en zomer het nakijken hebben. Een jong meisje zweeft op haar lakschoentjes boven het welriekende bladerdek en passeert een boom waaraan een bedelarmbandje, dat daar vast altijd al heeft gehangen, zachtjes ‘home is where the heart is’ zingt, met de stem van Judy Garland.

Is dit het Wonderland van Alice en tegelijk een plaats delict? Of is dit het paradijs dat reeds verloren is gegaan in een verleden tijd die nog niet voorbij is en dat ook nooit ofte nimmer zal zijn? Een paradijs dat niet meer bij machte is die geborgenheid te bieden waar nog zo hartstochtelijk naar wordt uitgekeken? Wie heeft dat niet, zo’n plek waar hij of zij iets heeft verloren, soms zelfs zonder daar ooit een voet gezet te hebben? Het vieren van zo’n bos (of wat dan ook) ontspruit niet aan nostalgie, maar aan een mateloos verlangen om dingen voor het eerst te kunnen ervaren, ook al laat de herfst weten dat er minstens zoveel schoonheid schuilt in dingen die je voor het laatst overkomen, maar, zou Nescio kunnen zeggen, ‘voor geen mensch is het weggelegd dit bij voortduring te beseffen’.

Albert Wulffers


SUPER B:

De liefde voor celluloid

Donderdag 2 maart 2017
Zaal open om 19.30 uur, aanvang voorstelling 20.30 uur
Entree € 5,00
 
Hotel Forum en mnge, twee films van Arianne Olthaar, vragen zich in nauwe samenhang af wat er nu eerder was, de maquette of het gebouw, en welk van die twee het meest echt is. Julien Doigny greep voor zijn hedendaagse familiekroniek Basja underground naar super8, het materiaal bij uitstek voor de thuisfilmer. Bespiegelingen van Fernando Pessoa inspireerden Lichun Tseng bij haar evocatieve verbeelding in The captured light of an instant, terwijl Ilja Leonard Pfeiffer in Ilja zijn stem geeft aan de door Jérome Schlomoff met zijn pinholecamera geschoten beelden van Genua. Vanzelfsprekend en verrassend, want geworteld in de traditie, maar eigentijds bewerkt, is in duister zwart-wit Le macaour van Roman Ermolaev. Eveneens in zwart-wit, en grof van korrel, is Quintal, waarmee Bernardo Zanotta zich schatplichtig toont aan Glauber Rocha, de leidende figuur achter de Braziliaanse Cinema Novo in de jaren zestig van de vorige eeuw. Naast het beklemmende van de laatste twee films is er ook het pure plezier in de textuur van het filmmateriaal, zoals in Audition van Esther Urlus; of het vrolijke dadaïsme van Haar borsten popten als puisten. Verantwoordelijk voor dat dadaïsme is Carlijn Fransen, die ook tekent voor De eenzame eenheid, een reeks absurdistische tableaux vivants, met een hoofdrol voor de kleur geel en voor de maker zelf, die qua dead pan Buster Keaton naar de kroon steekt. Na het sprankelende juweel Elegie, stortte Julia Kaiser zich op het melodrama Afscheid van Han, een onwaarschijnlijke symbiose van acteurs van vlees en bloed met poppen, welke laatste weigeren om net echt te worden en dus zichzelf blijven.

Wat hebben voornoemde films nu gemeen? Eigenlijk heel weinig, behalve dat zij, hoewel veelal digitaal afgewerkt, (grotendeels) zijn opgenomen op analoog (8, 16, 35mm) celluloid filmmateriaal. Dat deze liefde voor celluloid niets van doen hoeft te hebben met bedenkelijke nostalgie of met – erger nog – sektarisme, mag blijken uit deze aflevering van Te gast bij Ruimtevaart, die werd samengesteld door Super B en Frank Bruinsma met dank aan Anna Abrahams en Nico Bunnik.


SUPER B:

Forbidden Fruit Revisited

Donderdag 16 februari 2017
Zaal open om 19.30 uur, aanvang voorstelling 20.30 uur
Entree € 5,00

De witte kartonnen doosjes waarin veelal de kortfilmpjes van dit programma verpakt zaten, zijn blanco maar af en toe beplakt met een etiket dat als titel Wonderful London vermeldt. Het zal dan ook niemand bevreemden dat deze verzameling films over de Britse hoofdstad werden aangetroffen in de nalatenschap van iemand die bij leven de kost verdiende als leraar Engels aan een Haagse middelbare school. Maar niets is wat het lijkt, want gaat het hier wel om toeristische souvenirs? Notities in handschrift op de doosjes doen immers vermoeden dat de verpakking de lading niet dekt. Wat immers te denken van tekstjes als 'o la la, Venus in bad, Jane krijgt het warm, twee meisjes, Jacky eet banaan en speelt met een poesje, bikiniverbod, sexercities' en ga zo maar door? Als dan ook nog de naam van Betty Page opduikt èn Venus Films èn als regisseur ene HM genoemd wordt, welke laatste vermaard is als vervaardiger van fotografisch afrodisiacum, dan weet de kenner genoeg. Wat zich op het eerste gezicht onschuldig voordoet, heeft oog voor andere rondingen dan die van de koepel die het etiket siert.

Bijna tien jaar geleden presenteerde Super B een eerste selectie uit deze collectie ondeugende filmpjes van vóór 1960 en is het nu tijd voor een tweede bloemlezing, waarbij de zwijgende beelden – die desondanks welsprekend zijn – live van passende muziek worden voorzien door een discjockey, die er de voorkeur aan geeft om anoniem te blijven. Tijdens de pauze valt er te genieten van pikante dia’s die de revue passeren, in welke serie ook de korte fotoroman Coucher de la Parisienne is opgenomen, en die stammen uit ongeveer dezelfde periode als de smalfilmpjes, net zoals ook de waanblaadjes, die nu in 2017 zonder banderol of cencuurstickers te bewonderen zullen zijn. De vrolijke potpourri zal worden ingeleid door iemand die meer verstand van zaken heeft dan Sexualforscher Oswalt Kolle en Goedele Liekens samen.

Het programma is samengesteld door Henk Hubenet, Barney de Krijger, Willem Marijs, Albert Wulffers en José de Bruin.


P.S. Live in Ruimtevaart

Zondag 22 januari 2017
Inloop vanaf 13.30 uur
Performances van 14.00 - 17.30 uur
Uitloop van 17.30 - 18.00 uur.

Dit performance-event is bedoeld als kennismaking en uitwisseling tussen kunstenaars en publiek. Een divers aanbod van verschillende performance-kunstvormen zal de middag vormen, uitgevoerd door Haagse kunstenaars.

Deelnemers: Topp en Dubio, Roos Hoffmann, Wen Chin Fu, Sarah Atzori, BMB con. Justin Bennett en Roelf Toxopeus, Jolanda Jansen, Yvette Teeuwen, Lisetteh en Kees Koomen.


Super B:

ROARING 20's 

Donderdag 15 december 2016
Zaal open om 19.30 uur, aanvang voorstelling 20.30 uur
Entree € 5,00

Iedereen heeft hem vast weleens daar zien zitten, die man met zijn pet en zijn eeuwige rode overall, op een stoeltje voor een winkelpand aan het Spui. Een pand boordevol gokmachines, projectoren en vooral heel veel films in allerhande soorten en maten, van slapstick met Buster Keaton tot de avonturen van Errol Flynn. Na de dood van Henk Roos, want zo heette die man, raakte diens schatkamer jammerlijk in verval. En het betrof hier nog slechts een deel van een ooit veel groter geheel, want tot begin van de jaren negentig van de vorige eeuw bestierde Henk Roos in het ernaast gelegen pand een sportschool en ook een speak-easy ROARING 20’s genaamd, waar pianist Tom tussen het jenevertjes drinken door de honkytonkpiano bespeelde, waar karaoke avant la lettre werd beoefend, waar behendige obers met dienbladen vol bier door de volgepakte kroeg laveerden, waar de vloer kraakte van gepelde pinda’s, waar het blauw stond van de rook en waar het oubollige rats-kuch-en-bonen tot groot vermaak werd opgeluisterd met filmbeelden van schietende en lassowerpende cowboys en van eindeloos achter boeven aan rennende binken. Super B onderneemt een poging deze Haagse historie voor een avond te laten herleven. Bert Jansma (Den Haag Centraal), een van de bezoekers van weleer, zal – gezeten aan de piano – herinneringen ophalen aan die vervlogen tijden. Er zullen films te zien zijn zoals die ook daar draaiden; westerns, cartoons, trailers, journaals en noem maar op. Eregasten van het spektakel zijn Henks dochter Barbara Roos en Patrick Spaans die beiden hun sporen hun sporen hebben verdiend in de woelige wereld van ROARING 20’s.

Met dank aan de gemeente Den Haag


RAF#1: Green/Orange
Maarten Schepers
 

Hoogtij #47
Vrijdag 2 december 2016
19.00 - 23.00 uur
 
Zaterdag 3 en zondag 4 december
13.00 - 17.00 uur

Love is cosmic glue – gluten: Stockhausen and LICHT

Lecture by composer Cristiano Melli

Sunday 24 November 2016
Entrance 15:00, open 14:30
Admission € 5,00


Thomas De Hartmann: The Search for Meaning in Music

A lecture/recital with Elan Sicroff

Sunday 13 November 2016
Entrance 15.00, open 14.30
Admission € 10,00, students € 5,00
cash only


Super B:

Grüezi mitenand

Zondag 2 oktober 2016
Zaal open om 19.30 uur, aanvang voorstelling 20.30 uur
Entree € 5,00


Home !/?

Is een dak boven je hoofd voldoende om je thuis te kunnen voelen?
Ruimtevaart heeft na vele omzwervingen in het voormalig theater Concordia een nieuwe werk- en presentatieruimte gevonden. Tijdens Hoogtij #46 op 30 september presenteert Ruimtevaart zich met Home!/? door middel van film, muziek en beeldende kunst.

 




 


--

[ PROGRAMMA ARCHIEF ]