Nieuw adres Stichting Ruimtevaart (mei 2016)

Hoge Zand 42
2512 EM  Den Haag


RAF#4: Sanne Maes
Lost Identity

Ruimtevaart presenteert de vierde RAF, Ruimtevaart Art Fair, een kleine en intieme kunstbeurs met één expositiestand met daarin het werk van één kunstenaar.
RAF#4: Sanne Maes

Opening zondag 10 september 2017 van 16 tot 19 uur.
De expositie is geopend tijdens Hoogtij op vrijdag 29 september van 19 tot 23 uur. 
Tevens op zaterdag 30 september en zondag 1 oktober van 13 tot 18 uur, en tot 1 oktober op afspraak te bezoeken (Maarten Schepers 06-46433160 / Sanne Maes 06-24735728). De etalage aan de straatkant is dagelijks te bezichtigen.

Lost identity, een expositie met een nieuwe serie videoportretten op computer en tv-schermen; portretten half verborgen achter op Rorschach geïnspireerde inktvlekken. De Rorschach-inktvlekkenmethode is een psychologische test om de persoonlijkheid van een individu te beoordelen. De test is gebaseerd op de menselijke neiging interpretaties en gevoelens te projecteren op, in dit geval, inktvlekken.
De persoon in de video is half verborgen, de identiteit is moeilijk meer vast te stellen. De persoon beweegt langzaam, opgesloten in een zich alsmaar herhalende beweging. Dit alles speelt zich af op computer en tv-schermen, media die een grote invloed hebben op ons dagelijks leven.

Lost identity, an exhibition with work from Sanne Maes
Lost identity is a new series of video portraits on computer and television screens; Portraits half hidden behind Rorschach-inspired inkblots. The Rorschach inkblot test is a psychological test to assess the personality of an individual, it involves the evaluation of a subjects response to ambiguous inkblots. The test is based on the human tendency to project interpretations and feelings on, in this case, inkblots.
The person in the video is half hidden, the identity is hard to determine. The person moves slowly, trapped in an increasingly repetitive movement. All this plays down on computer and television screens, media that have a major impact on our daily lives.


RAF#3: Natasja van Kampen

Festival HOLAA

Met HOLAA presenteert Ruimtevaart de derde RAF, Ruimtevaart Art Fair, een kleine en intieme kunstbeurs met één expositiestand met daarin het werk van één kunstenaar.

Opening vrijdag 7 juli van 19 tot 23 uur

De tentoonstelling is nog op zaterdag 8 en zondag 9 juli van 14 tot 17 uur en op afspraak te bezoeken. De etalage aan de straatkant is dagelijks te bezichtigen.

Als je uitgaat van een gegeven ruimte waarin een werk tot stand kan komen en je gebruikt maar een zeer beperkt deel van die ruimte, dan is dat een keuze. Het deel van de ruimte dat ik niet gebruik, is net zo belangrijk als de ruimte die ik wel gebruik. De ruimte die ik gebruik is zeer beperkt, haast claustrofobisch. Ik kan me naar voren en naar achteren bewegen, maar niet opzij. Ik loop de beperkte ruimte in, maar ik kom er al snel achter dat die ruimte wordt begrenst door een lijn. Ik kan de – eveneens beperkte – ruimte achter de lijn zien en voelen, maar ik kan er niet heen. Als ik opzij kijk om te zoeken naar een weg om de lijn heen kom ik er achter dat de lijn eindeloos doorloopt in beide richtingen. Dat deze lijn een virtuele lijn is doet daar niks aan af. Dat de lijn in dit geval wordt uitgebeeld door een goud beschilderd prikkeldraad, maakt de lijn een politieke lijn in een politieke ruimte.


Raymond Scott's Electronic Dream Factory

Lezing door Gert-Jan Blom

Zondag 9 april 2017
Zaal open om 14.30 uur, aanvang lezing 15.00 uur
Entree € 5,00

Raymond Scott (1908-1994) was een Amerikaanse componist, pianist, Bandleader en, bovenal, uitvinder.

Een wijdverbreid misverstand is dat Scott componist was van tekenfilmmuziek. Dat was hij niet! Zijn composities (met hun merkwaardige titels) warden gretig geciteerd in Warner Bros cartoons door de keizer van de cartoon muziek, Carl W. Stalling.

In de jaren 30 had Scott een zeer populair sextet genaamd het Raymond Scott Quintette, simpelweg omdat hij niet wilde dat mensen aan sex dachten bij het zien van zijn band.
Zijn grote hits waren “Powerhouse,” “The Toy Trumpet” en “Boy Scout in Switzerland.”
In de jaren ’40 tourde hij met een bigband door Amerika en in de jaren ’50 werd hij de orkestleider van het populaire tv programma “Your Hitparade.”

Gaandeweg kwam Scott echter tot de conclusie dat een mens niet zou moeten hoeven componeren en kreeg de uitvinder in hem de overhand. Met het royale salaris dat hij genoot bij Your Hitparade bekostigde hij een complete elektronische muziekstudio en begon hij aan de ontwikkeling van een componeermachine. Deze zoektocht zou enkele decennia duren en hem uiteindelijk vele miljoenen kosten maar het resultaat was een machine genaamd het Electronium. Het Electronium had geen klavier dus er kon geen bestaande muziek op worden gespeeld. In 1970 trekt een krantenartikel over Scott en zijn machine de aandacht van Motown-oprichter en directeur Berry Gordy. Na een bezoek aan Scott’s studio bestelt Gordy een ‘Motown Electronium’ bij hem, hetgeen Scott uiteindelijk een nieuwe baan oplevert bij Motown in Los Angeles als director of research and development. De visionaire Gordy zag in het Electronium de toekomst van de Dance-muziek.

Bassist Gert-Jan Blom (1956) is de oprichter van het orkest Boulevard of Broken Dreams (1981-1984) en documentair orkest The Beau Hunks (1998-2000). Sinds 2002 is hij producer voor het Metropole Orkest. Daarnaast is hij producer van diverse cd’s voor het Basta label.
Blom zal in zijn lezing vooral ingaan op het belang van Raymond Scott’s uitvindingen en de diverse toepassingen van zijn, door het Electronium gegenereerde, elektronische muziek. Dit alles in het kader van het binnenkort bij Basta te verschijnen album “Three Willow Park – Electronic Music from Inner Space 1961-1971”.


Yeah! Yeah! Yeah! Hier is Super B!

Donderdag 30 maart 2017
Zaal open om 19.30 uur, aanvang voorstelling 20.30 uur
Entree € 5,00

Elke verzamelaar en elk filmmuseum kent ze wel: de zure films, de rode en de incomplete films. In dat laatste geval is er veelal vanwege commercie of censuur in de film geknipt, maar soms is er ook doodgewoon sprake van één of meer in het ongerede geraakte filmrollen. Filmmusea steken dan de koppen bij elkaar om een film te reconstrueren uit her en der over de wereld verspreide fragmenten.
Super B pakt dat anders aan: één zo’n gemankeerde film – waarvan pakweg tweederde voorhanden is – zal in volle glorie worden hersteld. Niet door op zoek te gaan naar de vermiste stukken en die weer in te monteren, maar door die hiaten op te vullen met ter plekke over het voetlicht te brengen remakes van de originele zang, dans en sketches.
Zou Super B niet beter moeten weten? Want zeg mij: waarom al dat gezwoeg tot iedereen er hondsmoe bij neervalt? Dat gaat hierom: Super B verheugt zich er bij voorbaat al op om na afloop van de voorstelling het publiek luidkeels te horen zingen: “You know I feel alright.”
Het draait in deze rolprent om de wederwaardigheden van een popgroep die in de jaren zestig furore maakte. Bijgestaan door vader Stiefbeen stoeit het beroemde viertal zich op beschaafd anarchistische wijze een weg door Londen dat in die tijd nog zwart-wit kleurde en uitsluitend bevolkt leek door bobbies en schreeuwende meisjes. Naast de meeslepende muziek en de daverende slapstick bevat de film ook een scène onvervalste ‘direct cinema’ met daarin een hoofdrol voor de veelgeringde drummer.

Het programma is samengesteld door Henk Hubenet, Barney de Krijger, Willem Marijs, Albert Wulffers en José de Bruin.


RAF#2: José de Bruin

Time present in time past

Hoogtij #48

 

Met Hoogtij presenteert Ruimtevaart de tweede RAF, Ruimtevaart Art Fair, een kleine en intieme kunstbeurs met één expositiestand met daarin het werk van één kunstenaar.
RAF#2: Time present in time pastwerk van José de Bruin.

Opening vrijdag 10 maart van 19 tot 23 uur
De tentoonstelling is nog op vrijdag 17 en vrijdag 24 maart van 14 tot 17 uur en op afspraak te bezoeken. De etalage aan de straatkant is dagelijks te bezichtigen.

Time present in time past

Waarom ben je altijd daar waar je niet bent? En is dat gevoel van onbehagen niet vaak een drijfveer naar elders te vertrekken om daar geborgenheid te zoeken of wellicht zelfs wel vergetelheid? En kan dat elders ook vroeger of later betekenen? T.S. Eliot beweerde immers dat zowel verleden als heden en ook toekomst eeuwigdurend zijn en zij elkaar derhalve niet aflossen. Wat geweest zou hebben kunnen zijn of wat geweest is (en misschien ook wat al dan niet nog komen gaat), treft elkaar in het heden, of het nu gezien is of onopgemerkt is gebleven.

Zo heeft José de Bruin haar elders, zowel qua plaats als qua tijd, in de bossen in Duitsland waar zij in haar jonge jaren vakantie vierde. Daar staan bomen die er staan omdat zij door haar bekeken willen worden. Niet in een beladen woud à la Anselm Kiefer of in een pretpark à la Walt Disney, maar in een bos waar het noch dag noch nacht is en waar zij zich geborgen kan voelen, terwijl het er toch ook spannend en soms zelfs angstig of onheilspellend is. Van tussen de bomen die over haar waken, duikt beloftevol een hert op, als het tenminste niet de amazone van Magritte is, of een éénhoorn. Haar losgeknoopte haren wapperen rond haar gezicht dat kleurt van opwinding en van het koude briesje dat de herfstwarmte verdrijft. Ja, want het is herfst, het jaargetijde dat volgens John Donne zoveel gratie heeft dat lente en zomer het nakijken hebben. Een jong meisje zweeft op haar lakschoentjes boven het welriekende bladerdek en passeert een boom waaraan een bedelarmbandje, dat daar vast altijd al heeft gehangen, zachtjes ‘home is where the heart is’ zingt, met de stem van Judy Garland.

Is dit het Wonderland van Alice en tegelijk een plaats delict? Of is dit het paradijs dat reeds verloren is gegaan in een verleden tijd die nog niet voorbij is en dat ook nooit ofte nimmer zal zijn? Een paradijs dat niet meer bij machte is die geborgenheid te bieden waar nog zo hartstochtelijk naar wordt uitgekeken? Wie heeft dat niet, zo’n plek waar hij of zij iets heeft verloren, soms zelfs zonder daar ooit een voet gezet te hebben? Het vieren van zo’n bos (of wat dan ook) ontspruit niet aan nostalgie, maar aan een mateloos verlangen om dingen voor het eerst te kunnen ervaren, ook al laat de herfst weten dat er minstens zoveel schoonheid schuilt in dingen die je voor het laatst overkomen, maar, zou Nescio kunnen zeggen, ‘voor geen mensch is het weggelegd dit bij voortduring te beseffen’.

Albert Wulffers


SUPER B:

De liefde voor celluloid

Donderdag 2 maart 2017
Zaal open om 19.30 uur, aanvang voorstelling 20.30 uur
Entree € 5,00
 
Hotel Forum en mnge, twee films van Arianne Olthaar, vragen zich in nauwe samenhang af wat er nu eerder was, de maquette of het gebouw, en welk van die twee het meest echt is. Julien Doigny greep voor zijn hedendaagse familiekroniek Basja underground naar super8, het materiaal bij uitstek voor de thuisfilmer. Bespiegelingen van Fernando Pessoa inspireerden Lichun Tseng bij haar evocatieve verbeelding in The captured light of an instant, terwijl Ilja Leonard Pfeiffer in Ilja zijn stem geeft aan de door Jérome Schlomoff met zijn pinholecamera geschoten beelden van Genua. Vanzelfsprekend en verrassend, want geworteld in de traditie, maar eigentijds bewerkt, is in duister zwart-wit Le macaour van Roman Ermolaev. Eveneens in zwart-wit, en grof van korrel, is Quintal, waarmee Bernardo Zanotta zich schatplichtig toont aan Glauber Rocha, de leidende figuur achter de Braziliaanse Cinema Novo in de jaren zestig van de vorige eeuw. Naast het beklemmende van de laatste twee films is er ook het pure plezier in de textuur van het filmmateriaal, zoals in Audition van Esther Urlus; of het vrolijke dadaïsme van Haar borsten popten als puisten. Verantwoordelijk voor dat dadaïsme is Carlijn Fransen, die ook tekent voor De eenzame eenheid, een reeks absurdistische tableaux vivants, met een hoofdrol voor de kleur geel en voor de maker zelf, die qua dead pan Buster Keaton naar de kroon steekt. Na het sprankelende juweel Elegie, stortte Julia Kaiser zich op het melodrama Afscheid van Han, een onwaarschijnlijke symbiose van acteurs van vlees en bloed met poppen, welke laatste weigeren om net echt te worden en dus zichzelf blijven.

Wat hebben voornoemde films nu gemeen? Eigenlijk heel weinig, behalve dat zij, hoewel veelal digitaal afgewerkt, (grotendeels) zijn opgenomen op analoog (8, 16, 35mm) celluloid filmmateriaal. Dat deze liefde voor celluloid niets van doen hoeft te hebben met bedenkelijke nostalgie of met – erger nog – sektarisme, mag blijken uit deze aflevering van Te gast bij Ruimtevaart, die werd samengesteld door Super B en Frank Bruinsma met dank aan Anna Abrahams en Nico Bunnik.


SUPER B:

Forbidden Fruit Revisited

Donderdag 16 februari 2017
Zaal open om 19.30 uur, aanvang voorstelling 20.30 uur
Entree € 5,00

De witte kartonnen doosjes waarin veelal de kortfilmpjes van dit programma verpakt zaten, zijn blanco maar af en toe beplakt met een etiket dat als titel Wonderful London vermeldt. Het zal dan ook niemand bevreemden dat deze verzameling films over de Britse hoofdstad werden aangetroffen in de nalatenschap van iemand die bij leven de kost verdiende als leraar Engels aan een Haagse middelbare school. Maar niets is wat het lijkt, want gaat het hier wel om toeristische souvenirs? Notities in handschrift op de doosjes doen immers vermoeden dat de verpakking de lading niet dekt. Wat immers te denken van tekstjes als 'o la la, Venus in bad, Jane krijgt het warm, twee meisjes, Jacky eet banaan en speelt met een poesje, bikiniverbod, sexercities' en ga zo maar door? Als dan ook nog de naam van Betty Page opduikt èn Venus Films èn als regisseur ene HM genoemd wordt, welke laatste vermaard is als vervaardiger van fotografisch afrodisiacum, dan weet de kenner genoeg. Wat zich op het eerste gezicht onschuldig voordoet, heeft oog voor andere rondingen dan die van de koepel die het etiket siert.

Bijna tien jaar geleden presenteerde Super B een eerste selectie uit deze collectie ondeugende filmpjes van vóór 1960 en is het nu tijd voor een tweede bloemlezing, waarbij de zwijgende beelden – die desondanks welsprekend zijn – live van passende muziek worden voorzien door een discjockey, die er de voorkeur aan geeft om anoniem te blijven. Tijdens de pauze valt er te genieten van pikante dia’s die de revue passeren, in welke serie ook de korte fotoroman Coucher de la Parisienne is opgenomen, en die stammen uit ongeveer dezelfde periode als de smalfilmpjes, net zoals ook de waanblaadjes, die nu in 2017 zonder banderol of cencuurstickers te bewonderen zullen zijn. De vrolijke potpourri zal worden ingeleid door iemand die meer verstand van zaken heeft dan Sexualforscher Oswalt Kolle en Goedele Liekens samen.

Het programma is samengesteld door Henk Hubenet, Barney de Krijger, Willem Marijs, Albert Wulffers en José de Bruin.


P.S. Live in Ruimtevaart

Zondag 22 januari 2017
Inloop vanaf 13.30 uur
Performances van 14.00 - 17.30 uur
Uitloop van 17.30 - 18.00 uur.

Dit performance-event is bedoeld als kennismaking en uitwisseling tussen kunstenaars en publiek. Een divers aanbod van verschillende performance-kunstvormen zal de middag vormen, uitgevoerd door Haagse kunstenaars.

Deelnemers: Topp en Dubio, Roos Hoffmann, Wen Chin Fu, Sarah Atzori, BMB con. Justin Bennett en Roelf Toxopeus, Jolanda Jansen, Yvette Teeuwen, Lisetteh en Kees Koomen.


Super B:

ROARING 20's 

Donderdag 15 december 2016
Zaal open om 19.30 uur, aanvang voorstelling 20.30 uur
Entree € 5,00

Iedereen heeft hem vast weleens daar zien zitten, die man met zijn pet en zijn eeuwige rode overall, op een stoeltje voor een winkelpand aan het Spui. Een pand boordevol gokmachines, projectoren en vooral heel veel films in allerhande soorten en maten, van slapstick met Buster Keaton tot de avonturen van Errol Flynn. Na de dood van Henk Roos, want zo heette die man, raakte diens schatkamer jammerlijk in verval. En het betrof hier nog slechts een deel van een ooit veel groter geheel, want tot begin van de jaren negentig van de vorige eeuw bestierde Henk Roos in het ernaast gelegen pand een sportschool en ook een speak-easy ROARING 20’s genaamd, waar pianist Tom tussen het jenevertjes drinken door de honkytonkpiano bespeelde, waar karaoke avant la lettre werd beoefend, waar behendige obers met dienbladen vol bier door de volgepakte kroeg laveerden, waar de vloer kraakte van gepelde pinda’s, waar het blauw stond van de rook en waar het oubollige rats-kuch-en-bonen tot groot vermaak werd opgeluisterd met filmbeelden van schietende en lassowerpende cowboys en van eindeloos achter boeven aan rennende binken. Super B onderneemt een poging deze Haagse historie voor een avond te laten herleven. Bert Jansma (Den Haag Centraal), een van de bezoekers van weleer, zal – gezeten aan de piano – herinneringen ophalen aan die vervlogen tijden. Er zullen films te zien zijn zoals die ook daar draaiden; westerns, cartoons, trailers, journaals en noem maar op. Eregasten van het spektakel zijn Henks dochter Barbara Roos en Patrick Spaans die beiden hun sporen hun sporen hebben verdiend in de woelige wereld van ROARING 20’s.

Met dank aan de gemeente Den Haag


RAF#1: Green/Orange
Maarten Schepers
 

Hoogtij #47
Vrijdag 2 december 2016
19.00 - 23.00 uur
 
Zaterdag 3 en zondag 4 december
13.00 - 17.00 uur

Love is cosmic glue – gluten: Stockhausen and LICHT

Lecture by composer Cristiano Melli

Sunday 24 November 2016
Entrance 15:00, open 14:30
Admission € 5,00


Thomas De Hartmann: The Search for Meaning in Music

A lecture/recital with Elan Sicroff

Sunday 13 November 2016
Entrance 15.00, open 14.30
Admission € 10,00, students € 5,00
cash only


Super B:

Grüezi mitenand

Zondag 2 oktober 2016
Zaal open om 19.30 uur, aanvang voorstelling 20.30 uur
Entree € 5,00


Home !/?

Is een dak boven je hoofd voldoende om je thuis te kunnen voelen?
Ruimtevaart heeft na vele omzwervingen in het voormalig theater Concordia een nieuwe werk- en presentatieruimte gevonden. Tijdens Hoogtij #46 op 30 september presenteert Ruimtevaart zich met Home!/? door middel van film, muziek en beeldende kunst.

 




 


--

[ PROGRAMMA ARCHIEF ]